It's the End of the World as We Know It (And I Feel Fine)

We zijn nieuwsgierig hoe het is aan het einde van de wereld: kaap Finisterre. De kaap is namelijk het eindpunt van de pelgrimsroute naar Santiago de Compostella. Menig pelgrim laat hier zijn schoenen achter of verbranden deze. Op verschillende rotsen zie je een eenzaam een paar schoenen staan. Ons bezoek aan deze beruchte kaap heeft er wel voor gezorgd dat we zeker 10 dagen lang elke dag wakker worden met de melodie It's the End of the World as We Know It van REM.

Maar voor we koers zetten naar kaap Finisterre genieten we eerst nog van A Coruña. De zon, de temperatuur, de heerlijke tapas, de prachtige Spaanse taal, de flanerende families op de boulevard: ingrediënten die ervoor zorgen dat we direct weer genieten van Spanje. We staan snel in de relaxstand en hoewel het de vierde keer is dat we in A Coruña zijn, hebben we zin om nog even in de stad te blijven. Op een elektrische fiets (nee geen luiheid, ze hadden gewoon geen andere huurfietsen) verkennen we de omgeving rondom de Torre de Hércules, de oudste werkende vuurtoren van Europa. We gaan naar museum Domus een ‘interactief’ museum over het menselijk lichaam. Het is vooral op kinderen gericht, maar wij vermaken ons prima en leren ook weer wat Spaans. En uiteraard gaan we een paar keer tapas eten :-).

Na A Coruña gaan we de ria’s - diepe baaien in het noordwesten van Spanje - verkennen. Prachtige ankerplekken, mooie natuur, leuke plaatsjes. Als eerste willen we dus naar kaap Finisterre. Vanuit het dorp is het nog een uur wandelen en dan staan we op kaap Finisterre. De pelgrims zelf zien we niet, eigenlijk alleen toeristen zoals wij die foto’s maken van achtergelaten schoenen.

De wereld gaat gewoon door na Finisterre en we zeilen verder. Dit keer hebben we als doel om het strand en de duinen bij Corrubedo te bezoeken. Je kunt er alleen met rustig weer ankeren. Nou, het is geen rustig weer, want er staat een stevige wind. We zeilen de hoek om naar Ribeira. Daar huren we fietsen (nu zonder elektriek) om bij het strand te komen. Het strand is adembenemend mooi en ons kuitspieren zijn goed getraind: het is hier niet zo vlak als in Nederland.

We genieten van alle ankerplekken en plaatsjes, maar Islas Cíes was naast Finisterre en Corrubedo zeker een hoogtepunt. De eilandengroep Islas Cíes maakt onderdeel uit van een natuurpark en je mag er alleen ankeren met een vergunning. Dat is razend snel geregeld via internet en binnen een half uur hebben we de benodigde vergunningen binnen. Cies is prachtig, er wonen misschien een paar mensen en er is een camping. Overdag is het er wel druk met dagjesmensen die met een ferry naar het eiland komen. We maken op het eiland onze eerste strandlanding met de dinghy. De landing gaat niet helemaal soepel en Ank valt op haar knieën in het water als ze uit de dinghy wil stappen. Het vertrek gaat voorbeeldig, zonder een spatje water in de boot door de branding heen. We krijgen vanaf het strand een applaus van de bemanning van een ander zeiljacht.

En nu gaan we bedenken hoe we 90 kilo nieuwe ankerketting vanuit een loods op de wal naar onze ankerbak krijgen. Als dat gelukt is, gaan we ons klaar maken voor vertrek naar Portugal waar in ieder geval een bezoek aan Porto, Coimbra en Lissabon op het lijstje staat.

We hebben weer de mooiste foto’s uitgezocht die je in dit album kunt bekijken.

Blub blub ...

Langzaam zak ik door de bodem van de boot. “Wil jij ook een plakje cake voor mijn verjaardag?” Hoe is het mogelijk? Al een aantal weken probeer ik een leuk kadootje voor Keimpe’s verjaardag te vinden en we hadden al bedacht om zijn verjaardag echt te vieren in Spanje omdat we op de heugelijke dag zelf vertrekken vanuit Camaret-Sur-Mer. Maar dat is dus absoluut geen excuus om zijn verjaardag helemaal te vergeten! Na 1000 excuses, slingers in de boot, een lekker taartje van de bakker en de belofte voor een verrassingsfeestje in A Coruna vertrekken we maandag begin van de middag toch nog in goede stemming voor een oversteek van de Golf van Biskaje. De weersvoorspelling is dat er de komende dagen een hoge druk uitloper in de Golf is, die hopelijk voor rustig weer zonder verrassingen zorgt.

We doen 57 uur over de oversteek van Camaret-Sur-Mer naar A Coruna. De eerste dag zeilend met een vervelende deining bij de Chaussee de Sein waar we na 6 uur varen eindelijk vanaf zijn. In de nacht viel de wind weg en dinsdag hebben we 18 uur gemotord. ‘s Avonds was er weer voldoende wind om te zeilen. Deze wind werd snel meer en meer. We hebben het grootzeil weggehaald en gingen op de genua in een stevige spurt voor de wind naar A Coruna.

Veel wind, soms warrige golven en je goed vasthouden om geen schuiver te maken door de boot heen. Op dinsdag genoten we nog van een tweegangen diner, maar nu blijft het bij een boterhammetje. Teveel beweging om te kunnen koken. We zijn er sneller dan verwacht en kunnen woensdag nog met daglicht aanleggen in marina Real in A Coruna. Een warm welkom van een aardige meneer van de marina en een heerlijke douche waar we zoutloos en blinkend schoon van worden (hier in Spanje zit nog meer chloor dan in Engeland en Frankrijk). Inmiddels hebben we nu op donderdag de zoutkorsten van de boot en zeilkleren gespoeld en genieten we van een siësta in de zomerse warmte om straks in de stad onze eerste tapas te gaan proeven. Viva Espagna!

Voulez vous .....

Vanavond gaan we mosselen eten en in het restaurant probeer ik in gebrekkig Frans te vragen of er een tafel vrij is. Keimpe snapt er niks van, de serveerster snapt er niks en als ik dan een zin begin met ‘Voulez vous ....’ wil mijn brein eigenlijk alleen maar de titel van het liedje van Labelle zeggen: Voulez vous coucher avec moi se soir? Het stotteren stopt acuut en de serveerster doorbreekt de stilte met het verlossende woord: "manger?" .... "oui, manger!" en we krijgen een tafeltje.

We zijn inmiddels in Camaret-Sur-Mer en het is een flinke overgang na ruim vier weken Groot Brittanië. Hoewel je met alle digitale middelen tegenwoordig zeker weet dat je op de juiste plek bent aangekomen, was het toch een geruststelling om op het vaste land als eerste iemand met een alpinopet te zien: ja! we zijn in Frankrijk.

Uiteindelijk zijn we een dag of 10 in de omgeving van Falmouth geweest. Eerst wachten op de motoronderdelen en daarna wachten op goed weer om over te steken naar Camaret-Sur-Mer. In die dagen hebben we verschillende plekken bezocht: de baai van St Maves, een jachthaven in Falmouth, een pontoon in de rivier Fal (zonder honden, pffff), een jachthaven bij Mylor Churchtown en de laatste nacht weer geankerd bij de stad Falmouth.

Falmouth is een leuke stad met een gezellige sfeer. Om alvast in de stemming te komen, hebben we een Caribisch restaurant bezocht. Uiteraard gestart met een mojito en daarna heerlijk gegeten. Na de drukte van de stad gaan we de rivier Fal op. We liggen op een prachtige plekje met een intense rust, tot de zon onder gaat. Ineens krioelt het van springende vissen op de rivier. De buurjongetjes op het pontoon gooien hun hengel uit: de springende vissen zijn makrelen en ze vangen binnen no time de een na de andere makreel.

We zitten een storm uit in de jachthaven bij Mylor Churchtown. Nou een ding is zeker: Mylor ligt geheel geïsoleerd: er zijn geen busverbindingen en de ferry/watertaxi vaart niet i.v.m. de storm. Om toch de benen te strekken gaan we richting het dorpje Flushing (Vlissingen). Een eerste poging staken we al snel omdat de regen weer met bakken uit de hemel komt. Maarrr de dag erop lukt het. Flushing is een prachtig dorpje. Ooit heette het Nankersey, maar ja toen kwamen de Nederlanders in de 17e eeuw .... Voor vertrek uit de UK gaan we ontbijten bij het café in de haven. Keimpe met een beste omelet met cheddar en Ank gaat voor een echt Engels ontbijt. Nou ja bijna echt: het worstje is vegetarisch, maar wel witte bonen in tomatensaus :-).

De oversteek naar Camaret-Sur-Mer gaat prima. We doen er bijna 20 uur over en we hebben op een half uur na alles kunnen zeilen.

Inmiddels dus op Frans grondgebied. De haven ligt vol, voor een groot deel met zeiljachten die wachten op goed weer voor de oversteek van de golf van Biskaje. Het aantal nationaliteiten groeit met de dag. Inmiddels Fransen, Nederlanders, Belgen, Duitsers, Engelsen, Ieren, Finnen, Zweden, Noren en Denen gespot.

Het lijkt erop dat we maandag kunnen vertrekken richting La Coruna in Spanje. We verwachten er ongeveer drie dagen over te doen. We hebben nu al zin in de zon en de tapas ....

De foto's van de afgelopen weken kun je bekijken via deze link.

De eerste weken

We zijn inmiddels ruim drie weken geleden vertrokken uit Lemmer, maar het voelt alsof we al veel langer weg zijn. Als eerste een tussenstop in Lelystad waar we onder het genot van lekker eten en heerlijke wijn met Ben en Ingrid van de Blabber weer heel veel wijzer zijn geworden over o.a. Cuba. En ik weet nu eindelijk hoe ik pasta moet afgieten zonder dat mijn brillenglazen beslaan :-).

Bij de volgende stop in Amsterdam nemen we nog afscheid van familie en dan kiezen we het ruime sop en gaan richting de Solent in ZW Engeland. Eenmaal in Engeland slapen we stevig bij en zijn we nog druk met klussen. Inmiddels zijn de ‘grote klussen’ gedaan en zitten we op het niveau van een ‘klusje per dag’. 

De zuidwest kust van Engeland bevalt ons wel: mooie natuur, leuke dorpjes/steden en aardige mensen. Dat niet iedereen zo aardig is, horen we o.a. van een vriend waar we op bezoek zijn: na het referendum over de Brexit een aantal jaar geleden is het racisme sterk toegenomen. 

We liggen op de River Yealm bij Plymouth aan een drijvende steiger op de rivier en laten een storm op het kanaal aan ons voorbijgaan. Als de storm over is, wordt het druk daar. De steiger is iets van 30 meter en er liggen inmiddels een stuk of 16 boten aan, soms wel driedubbel. Allemaal Engelsen die bijna allemaal een hond(je) hebben. Das niet fijn want geen enkele hond kan zijn/haar behoefte ophouden als ze eenmaal van de boot zijn. Mannen met emmertjes en plastic zakjes banjeren al kletsend op de drijvende steiger heen en weer (“is this yours or mine?” al wijzende op een drol), landvasten worden gezien als boompjes waar je tegenaan kunt plassen. Kortom: tijd om te vertrekken ook al wachten we op een tweetal onderdelen voor onze motor. Het snel bezorgen leek eerst geen enkel probleem, maar inmiddels een beetje mañana-gevoel. Dus we gaan door en laten de spullen doorsturen naar Falmouth waar we na een dag heerlijk zeilen inmiddels aan een mooring liggen.

Gaan we op reis of zijn we op reis?

We wonen een week op de boot, de huurder heeft ons huis betrokken, huisraad, fietsen en auto zijn gestald. Conclusie: we zijn op reis ook al hebben we nog geen mijl gevaren.

Afgelopen weken zijn we druk bezig geweest met alle voorbereidingen en afronding van werk en studie. Ondanks dat het niet onze eerste reis is, bleek het een hectische en drukke periode. Een korte samenvatting (pleonasme? ;-) ) ….

Na de eindpresentatie aan het gebak

Afstuderen: Keimpe heeft afgelopen week zijn opleiding Maritieme techniek afgesloten met een eindpresentatie en verdediging van zijn afstudeerproject. Het prachtige eindcijfer hebben we uitgebreid gevierd met bubbels en een etentje.





Afscheid nemen: nou dat hebben we in alle varianten gedaan en het is nog niet voorbij. We varen komend jaar niet alleen: Ank heeft van haar collega’s wel 50 bootjes meegekregen met de mooiste wensen. Ook hebben we veel kaartjes gekregen, boeken al dan niet digitaal en kadootjes voor onderweg, zoals stroopwafels voor de douane (oeps zijn al op) en topdrop voor vrienden.

Huis opruimen en schoonmaken: nooit geweten dat je in zes jaar tijd weer zoveel rotzooi kunt verzamelen. Misschien bij terugkeer toch jaarlijks al die keukenkastjes en berging onder de trap opruimen. Scheelt weer vijf flessen azijn, drie zakken soda, lichtjes voor de fiets, kwasten, schuursponsjes, heul veel zakjes vanillesuiker, pakken meel, peperkorrels enzovoorts.

Huis klaar! Op naar de boot met de laatste spullen

Uitslapen: sinds een paar dagen geen wekker en wat is het heerlijk en nodig om absurd veel uren te slapen.

Ergens deze week gooien we de trossen los voor onze eerste tussenstop in Lelystad. Nog een aantal laatste klussen daar en bijkletsen met de bemanning van de Blabber.

It giet oan !

Begin juli gooien we voor de derde keer de trossen los voor een rondje Atlantic. We zijn volop bezig met de voorbereidingen en langzaam (eigenlijk steeds sneller) komt die vertrekdatum dichterbij.

Een van de zaken die op het todo lijstje staat, is dit blog klaarmaken voor de nieuwe reis. Nou, achter die actie staat nog geen vinkje. Maar de start is er met een eerste bericht :-).

Bubbels

Na 48 uur varen vanuit Newcastle upon Tyne hadden we afgelopen donderdagmiddag weer land in zicht: de dijk bij Den Helder met daarop een rijtje fietsers. Hollandser kan het bijna niet. We hebben de stroom mee en gaan als een speer langs Den Helder en over het wad naar Den Oever. Daar gaat de brug en de sluis direct voor ons open en dan zijn we ineens weer op het IJsselmeer: een groen sopje met witte kopjes. Een apart gevoel: alles komt plots weer heel bekend voor, maar wel onwerkelijk. Het is prachtig weer, blauwe lucht, heerlijk zonnetje en een lekker windje. We zeilen lekker door naar Medemblik.

We hebben de twee nachten op zee nauwelijks geslapen door de drukte van (soms onverlichte) platforms, grote schepen en rondbanjerende vissers. We zijn moe en na een bord pasta duiken we ons bed in. De volgende dag worden we laat wakker en lopen wat verdwaasd door Medemblik. We kopen mossels om lekker aan boord op te eten. Als sundowner openen we de champagne, die we van Keimpe’s ouders hadden meegekregen voor onze laatste mijlpaal: de aankomst in Nederland.

Onze terugkomst blijkt niet onopgemerkt te gaan: via de AIS worden we gespot en krijgen een aantal welkomstberichtjes van vrienden. En tot onze grote verrassing komt ’s avonds een bekende boot binnen varen: de Mi Dushi met Henk en Angela, die we tijdens onze vorige reis hebben leren kennen. Ook zij hadden op de AIS gezien dat we in Medemblik lagen en kwamen ons met een fles champagne verwelkomen. Dus de glaasjes erbij en knallen maar die kurk. Er komen ook nog vrienden van Henk en Angela langs en we kletsen die avond gezellig bij.

Zaterdag gaan we richting Enkhuizen waar we hebben afgesproken met Bram & Christa en kids. Ze komen ons bij de ingang van de haven al tegemoet varen met hun boot. Eenmaal aangelegd krijgen we als eerste een Grolsch beugel in onze handen als welkom en een kwartiertje later smullen we allemaal van een heerlijke taart met verse aardbeien. Bijkletsend met Bram en Christa zien we ineens twee mensen enthousiast staan zwaaien. Het zijn Henk en Tineke die we kennen uit de jachthaven in Lemmer. We kletsen even bij op de kant en spreken af om elkaar snel wat langer te spreken.

Rond vijf uur ’s middags komt de bemanning van de Dixbay langs: Idris, Berenice en Finn. We hebben elkaar deze reis leren kennen en ze wonen in Enkhuizen. Konden we eindelijk onze afspraak om een biertje te drinken nakomen. Ze hadden een fles champagne bij zich en dus weer knallen die kurk. Maarten en Thea van de Nostress, die voor een paar maanden in Nederland zijn, komen ook langs. Wat een geweldig welkom zo!! Het is ‘s avonds volle bak in de Gaia. We eten binnen lekkere hapjes en proosten nog maar eens op het goede leven.

Rond een uur of 10 gaan we met Bram en Christa naar de Ierse pub. Henk en Angela zijn er ook en het wordt een gezellige avond. De volgende morgen ontbijten we aan boord bij Bram en Christa en we zwaaien zo om een uur of twee uit als ze weer vertrekken om naar hun thuishaven Koudum te zeilen.

We puffen wat uit, maar dan komen Jac en Liek, vrienden die in Enkhuizen op hun boot wonen, langs. We dachten dat ze op vakantie zouden zijn, maar nog niet. Dus daar knalde de kurk van de fles.

Eh, vandaar dat we dit stukje maar ‘bubbels’ hebben genoemd :-) :-). Het was voor ons, zeg maar, een bruisend welkom. We hebben uitgebreid geproost op het goede leven, de mijlen die we afgelegd hebben en de mijlen die nog voor de boeg liggen …